Programma

Het leek een beetje stil geworden rond de voormalige stadscomponist van Zaanstad, Mark Nieuwenhuis. Maar eind 2024 was daar ineens het korte album Flowing Solids. Met zijn goed ingespeelde kwartet brengt hij een eigen geluid in de Nederlandse jazz. Wat namelijk opvalt aan zijn trompetspel, zijn de Arabisch aandoende toonbuigingen, zoals we die kennen van Ibrahim Maalouf. Ze staan hem ten dienste bij een expressief en helder verteld verhaal van eigen hand. Nieuwenhuis is daarbij wars van uiterlijk vertoon of holle virtuositeit. In het ritmisch sterke pianospel van Thijmen Schoute, de melodieuze basgitaar van Kay Ramati en het soepele en speelse drumwerk van Remco Menting (die we nog kennen van Kapok) heeft hij perfecte partners om zijn aansprekende composities vlees op de botten te geven. Kom dus vooral (hernieuwd) kennismaken met Mark Nieuwenhuis. Deze compilatie geeft een goed idee hoe de band klinkt.

Pianist Oscar Jan Hoogland schreef wel eens stukken voor bands waar hij deel van uitmaakt (The Ambush Party, Mother Tongue, These Things Happen), maar in het nieuwe kwartet LOOT manifesteert hij zich nadrukkelijk als bandleidende componist. De naam van het ensemble laat zich op zijn Nederlands uitspreken, waarbij we dan kunnen denken aan een nieuwe vertakking aan de boom van de typisch Amsterdamse geïmproviseerde muziek, of New Dutch Swing, zoals de Amerikaanse journalist Kevin Whitehead het noemt. Want Hoogland staat nadrukkelijk in de traditie van pianisten/componisten/improvisatoren als Misha Mengelberg, Guus Janssen en Cor Fuhler. Als we de naam op zijn Engels uitspreken, betekent dat ‘buit’, en de groep grasduint zeker ook in andere vormen van jazz en geïmproviseerde muziek. Grootheden als Monk en Nichols zijn nooit ver weg. En als we het repertoire op het titelloze debuutalbum (dat in 2025 verscheen) samen pakken, moeten we tot de conclusie komen dat het een bijzonder rijk geschakeerde plaat is geworden. Naast de door de wol geverfde saxofonist/klarinettist Ab Baars heeft Hoogland twee generatiegenoten (bassist Uldis Vitols en drummer Onno Govaert) om zich heen verzameld en zo een ijzersterk team geformeerd. Bekijk hier het presentatieconcert van de cd in het Bimhuis.

De Amsterdamse (maar internationaal bezette) Zebra Street Band wordt aangevoerd door de Italiaanse koperblazer Salvoandrea Lucifora. Hoewel het sextet ook echt regelmatig in de open lucht te horen is, is de groep zeker geen standaard brassband. Daarvoor zijn de artistieke en creatieve aspiraties en talenten te groot. Desalniettemin heeft Lucifora zijn band tot een strak geheel gesmeed, zodat de dansbaarheid immer gegarandeerd is. Daarbij put hij in zijn composities uit tradities waar blaasorkesten op straat de feestvreugde kunnen vergroten. We horen Afrikaanse ritmes, Balkan-arrangementen en ook New Orleans-achtige funk de revue passeren. En uiteraard kijkt de componist ook met een schuin oog naar de muziek uit zijn geboorteland, zoals we die bijvoorbeeld horen in de filmmuziek van Nino Rota.  Naast de bandleider (op tuba en trombone) horen we Alistair Payne (trompet), Andrius Dereviancenko (tenorsax), John Dikeman (baritonsax) en Fabio Galazzi en Onno Govaert (drums, percussie). Hier is de groep te horen in de Amsterdamse Roode Bioscoop.

De jonge Zuid-Koreaanse slagwerkster Sun-Mi Hong maakt razendsnel naam in de internationale jazzwereld. Dat is niet zo verwonderlijk, want haar talent  is enorm, en ze is in staat complexe ritmes met het grootste gemak en flair weer te geven. Vanuit Amsterdam reist ze daarom de hele wereld af om bands aan te stuwen. Daarnaast leidt ze ook haar eigen Quintet, waarin ze een dream team heeft verzameld. Met trompettist Alistair Payne, tenorsaxofonist Nicolò Ricci heeft ze een imposante blazersfrontlijn. Haar landgenote Chaerin Im heeft zich in ons land ontwikkeld tot een van de eigenzinnigste pianisten, en met Alessandro Fongaro vindt ze een bassist aan haar zijde die zijn snaren kan laten zingen. Over haar recente album, Fourth Page: Meaning of a Nest, schreef Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer: ‘Haar complexe ritmepatronen nestelen zich om de stukken heen, wat een aangename spanning veroorzaakt. En steeds is er weer een melodie of een mooie harmonische vondst die de luisteraar prikkelt of houvast geeft.’ Kom Sun-Mi Hong dus bewonderen voor ze te groot is geworden voor dit land. Hier is de groep te zien en te horen in het nummer Care Less.

Het Blue Lines Trio, dat sinds 2012 bestaat uit Michiel Scheen (piano), Raoul van der Weide (contrabas, kraakdoos, geluidsobjecten) en George Hadow (drums) is onverminderd op zoek naar nieuwe mogelijkheden van samenspel. Ter plekke en op speelse wijze verweeft de groep tradi­tie en eigen inbreng in een aansprekende smeltkroes van milde anarchie, stuiterende swing, krokante akkoorden, mélodies trouvés, bezielde ballads en interim-par­tituren. Mary Oliver (viool, altviool) geeft met haar jarenlange mul­tidisciplinaire ervaring, haar energie en zeer uitgesproken muzikale persoonlijkheid een essen­tiële draai aan de koers van het trio.

Vanaf de eerste klanken van hun concert duikt het trio met als gastspeler Mary Oliver het diepe in, waarin liefde voor de jazztradi­tie en klanktexturen uit de 20^e-eeuwse muziek worden gecombineerd met improvisatoir avontuur en speelplezier. Op prismati­sche wijze passeren referen­ties naar o.a. Duke Ellington, Oscar Pettiford, Walt Disney’s cartoonmuziek, Thelonious Monk, Igor Stravinsky, Steve Lacy en Misha Mengelberg. Ook eigen thema’s worden situati­oneel ingezet. Het muzikale parcours ligt open en vanuit een speelse naviga­tie wordt de luisteraar meegenomen in een dynamisch geheel, waarvan het klinkend resultaat pas na afloop bekend is.

Hier vindt u extra informatie over de groep

Gitarist Wiek Hijmans houdt van bomen, en van taalspelletjes. Zijn nieuwe band heet O Tree, en als je dat omwisselt, klinkt het als ‘trio’. De titels van de elf stukken op het debuutalbum ‘Thy Love Is Endless’ vormen samen de zin ’Thy leaves, they burn in vain, but thy love is endless’. Die taalkronkels, en de kronkels van de boomtakken en -bladeren vinden we ook terug in de muziek. Die gaat langs allerlei sferen en stijlen, van kamermuziekachtig verstild en melodieus via Zappaesque ritmiek naar jazzrock. Het feit dat slagwerker Mees Siderius behalve drums ook vibrafoon speelt, draagt bij aan een bijzonder totaalgeluid. We horen in het repertoire een intrigerend miniatuurtje, een slepende blues, een grappige hoeramelodie en zelfs een koraal dat aan Bach doet denken. Het baswerk van Bart Soeters is waar nodig vet en alert. Hijmans zelf vlamt vaak solistisch, soms met veel sustain, en laat horen dat hij zijn blueschops op orde heeft. De band belooft live ook nog eens visuals en gesproken teksten, dus een boeiende middag is gegarandeerd. Op de site van O Tree is onder meer een live-video te zien

Een project rond de muziek van Jimi Hendrix lijkt makkelijk genoeg te realiseren.  Je voegt een gitarist en/of drummer aan je trio toe, en jammen maar. Dat is nou net niet wat klarinettist Steven Kamperman, (kerk)organist Berry van Berkum en bassist Dion Nijland, alias HOT (Het Orgel Trio) hebben gedaan. Voor hun project Colors of Hendrix voegden ze cellist Pau Sola Masafrets aan hun basisbezetting toe. En met zijn expressieve spel is hij een absolute meerwaarde. Al strijkend gaat hij door de stratosfeer, zoals we dat ook van Hendrix zelf gewend zijn. Maar de Catalaan vormt ook een subtiel strijkerskoppel met Nijland. De hercomposities (zoals de bandleden dat noemen) van alle stukken maken allemaal duidelijk dat het HOT er niet om te doen is om ‘covers’ te spelen. Van elke Hendrix-compositie gebruiken ze brokjes en fragmenten (soms een groove, soms een stuk melodie) om die naar hun eigen hand te zetten. En met het aloude Künckelorgel van de Vermaning als stralend middelpunt gaat het viertal voor een onvergetelijke middag zorgen. Bekijk hier de trailer van het project.